In Oosterbeek moest het toch een beetje gaan gebeuren. Na best goeie races, maar niet zulke goeie uitslagen, in Wageningen en Arnhem wilde ik nu toch echt een gooi doen naar de top tien. Zowel in de race als in het overall klassement natuurlijk. Geen half werk. De voorbereidingen waren in ieder geval goed. Ik had al een paar seizoensrecords gereden in de weken voor de race en had niet teveel getraind, zodat ik lekker fris aan de start stond. De omstandigheden waren ook goed, met een droog en snel parcours. M'n APEX voelde licht (is hij ook, 9,3 kg...) en ik had er best zin in!
Na een ontluisterende startprocedure: "ach blijf maar staan zoals je nu staat, dan starten we meteen", was ik meteen goed weg op het nieuwe startrondje. Geen verbetering wat mij betreft, het nieuwe startronde. Waarom al dat keren en draaien als je een mooi breed pad hebt om ons op los te laten!? Na het eerste startrondje lag ik wel derde, na een mooie inhaalmanoeuvre op de allereerste grasklim na de start. Het rondje erop bleef ik volgens mij mooi in de top tien, alle doelen binnen handbereik. Echter, ik had teveel gegeven en ik zakte terug. Helaas. Mooi geprobeerd, maar het leek erop dat mijn doelen ver, ver weg verdwenen. Er was één ding wat mij echter nog een beetje hielp in Oosterbeek. Op 1:13 oid kwam ik over de finish, waardoor ik nog een 4de rondje mocht rijden. Een beetje hersteld van de inspanningen kon ik in die ronde nog 2 mensen inhalen en wat tijd goedmaken. Eindresultaat: 12de in de wedstrijd, maar wel 9de overall gelukkig. In Lunteren, de laatste wedstrijd van de Bergraces, kan ik nog 8ste of 10de worden als ik (of anderen) geen hele gekken dingen gaan doen.
Tot Lunteren!