Maarten - Nordenau P3

In de zomervakantie is het ieder jaar traditiegetrouw weer de marathon in Nordenau die op het programma staat. Dit jaar omgedoopt tot Kahler Asten Trail Marathon, vanwege het feit dat deze marathon een zeer hoog aandeel trails en technischere stukken herbergt. Zeker één van de zwaarste Duitse marathons op de kalender. Deze marathon valt midden in de zomervakantie, dus dan zou je lekkere droge, stoffige en warme omstandigheden verwachten. Niets was echter minder waar. Het regende al bijna een week (niet zachtjes) in het Sauerland en ook op de dag des oordeels regende het pijpenstelen. Geen stof en zand dus, maar glibberen en glijden door het water. In principe was alles goed (beter dan verwacht) te rijden, waarschijnlijk omdat het meeste zand al wel van de berg was gespoeld en er nog wat stenen overbleven.

Met iedereen van het team aan de start op de middelafstand was het een gezellige boel voor, tijdens en na de wedstrijd. Vrijwel direct na het startschot ging het via een smal geasfalteerd weggetje stijl omhoog. Dit zorgde al voor een eerste schifting op de eerste onverharde paden die snel volgden. Niet gepland, niet opzettelijk en niet verwacht reed ik al vrij snel op kop van een eerste groepje. Gelukkig kwam daar Irjan ook al snel polshoogte nemen. Doordat de paden erg vochtig waren ontstonden er wat (opzettelijke) gaten in de afdaling, waarbij je geen hand voor ogen zag (ikzelf althans). Irjan nam wat afstand en had het geluk (of het goede tactische inzicht) om voor een achterblijver van de lange afstand een smal bospad in te duiken. Hierachter ontstond wat chaos, waarbij er een rijder viel en ook de rest werd opgehouden. Ikzelf kon op de gladde sporen mijn ros ook niet in bedwang houden en nam even wat bosjes en graspollen mee. Snel weer op de fiets, maar de chaos was compleet. Tot dan had ik het idee redelijk op reserve te rijden en de sprong naar voren nog te kunnen maken. Echter, in plaats van aanvallen werd het achtervolgen. Er bleken nog 3 rijders (gezamenlijk) voor me te rijden.

Alleen in de achtervolging, waarbij ik het idee had dat ik niet bepaald stil stond wist ik 1 onherkenbare mtb’er (Was het een mtb’er??) in te halen en gelijk achter te laten. De afdalingen moest ik helaas noodgedwongen zonder risico nemen, beter op de fiets blijven zitten en de boel heel houden. Bij het passeren van het bordje 45 km (de totale afstand was 54 km) nog eens de gaskraan open gedraaid, maar het leek wel of de laatste 9 km (54 – 45 = 9) een eeuwigheid duurden. Dit bleek ook zo te zijn, want het was geen 9 kilometer maar iets van 20… Nog een paar steile pukkels en de laatste energie was er wel uit. Helaas niet meer dan een 3e plaats algemeen, waarbij er voor mijn idee wel meer in had gezeten. Volgende keer iets agressiever en gedurfder rijden, dan komt het goed.
Overigens kudo’s voor Irjan die de marathon wist te winnen! Zijn heldenrelaas zal nog wel volgen…